Riki Krawczyk

Miałam o nim napisać już dawno dawno temu - kiedy wróciliśmy ze Stasiem ze szpitala.
Bo drogi życiowe moje i Rikiego skrzyżowały się w krakowskim szpitalu. Kiedy zestresowani weszliśmy na oddział, do naszego pokoju zobaczyliśmy, że dwa łóżeczka dziecięce były już zajęte. W jednym leżała maleńka dziewczynka, która zapominała oddychać we śnie i rodzice cały czas nad nią czuwali. W drugim łóżeczku leżał Riki. Nie Rysiek, nie Richard, nawet nie Rychu, a Riki właśnie. Przy jego łóżeczku nikogo nie było. Najpierw pomyślałam, ok, matka poszła coś zjeść, albo do toalety, albo spotkać się z kimś na dole w kawiarence. Ale minuty leciały, a u niego nadal pustka. Riki uśmiechał się do mnie, więc i ja uśmiechałam się do niego. Miał 6 może 7 miesięcy i był bardzo promiennym dzieckiem. Moje uśmiechy zobaczyła pielęgniarka i... dostałam burę. Bo Riki to pacjent z Domu Dziecka, a pielęgniarki nie bardzo mają czas na bawienie się z nim, więc biedak większość czasu leżał sam jak palec. Zapytałam, czy skoro już jestem z nim w jednym pokoju to czy mogłabym chociaż tyle się nim zająć. Usłyszałam: nie. Bo jak wyjdę a on się chociaż odrobinę przyzwyczai, to potem znowu pielęgniarki będą wysłuchiwały jego żale i jęki. Nie mogliśmy mu w żaden sposób pomóc. Nie mogliśmy nawet na niego spoglądać. Jak ściągał śpiochy musieliśmy prosić pielęgniarkę, żeby je z powrotem założyła. Riki miał mieć operację przepukliny. Domyślam się, że od wrzasku mięśnie brzuszka nie wytrzymały. Za każdym razem kiedy na niego spojrzałam (ukradkiem, rzecz jasna, żeby nie narazić się znowu pielęgniarkom, a żeby on nie widział) do oczu napływały mi łzy.
Mam nadzieję, że u niego wszystko gites, operacja się udała, a on sam trafił do rodziny, która pokocha go jak własnego syna.
Powodzenia Riki!
Sarna